*: IAU'nun 6 Kasım 2017 tarihli kararına göre, keşfedilen bu yeni cisim için şu isimler kullanılmaktadır;   

• 1I
• 1I/2017 U1
• 1I/ʻOumuamua
• 1I/2017 U1 (ʻOumuamua)

• İlk defa Samanyolu'nu gördüm. (4 yaş)
• İlk defa aşık oldum. (4 yaş)
• Oyun oynarken koşup düşmem ve kafamı sehpanın kösesine çarpmam sonucu atılan hatırladığım ilk, hayatımın ikinci dikişi (5 yaş). İlk'i ise 3 yaşımda iken kaşımı yarmam sonucu kaşıma atılmış.
• Ankara'ya ve Atam'a ilk ziyaretim. (5 yaş)
• Gerçekten korktuğum ilk zaman. (5 yaş)
• Gördüğüm ilk gündoğumu. (6 yaş)
• İlk okul günüm (6 yaş)
• İlk yüksek düşüşüm -2. kattan aşağı-. (7 yaş)
• İlk yüksek atlayışım -2. kattan aşağı- (8 yaş). Demek ki ilkinde bağışıklık kazanmışım :)
• Hissettiğim ilk deprem. (8 yaş)
• Tek başıma ilk yolculuğum -Denizli - Konya arası-. (17 yaş)
• İlk uçak yolculuğum -Kayseri -  İstanbul arası-. (19 yaş)
• İlk yurt dışı seyahatim -Polonya-. (20 yaş)

Hayal bile değildi zaman yolculuğu...

Hayatım boyunca sis deyince, bir kaç saat içinde kaybolan bir bulut kütlesi düşünürdüm hep. Daha doğrusu benim tanık olduğum sisler hep bir kaç, saat en fazla bir gün içinde kaybolan şeylerdi, taa ki, 1,5 hafta öncesine kadar: Üsküp'te sis varsa o sis kolay kolay giden kaybolan birşey değil. 5-10 gün boyunca hakim olabilir yoğun sis.

Zira 1,5 hafta öncesinden en büyük korkum sisin devam etmesi ve arkadaşlarmızın buraya ulaşamamasıydı ancak öyle olmadı, 4 gün sonra sis kalkmıştı. Fakat şu anda, sevgili sis beni Üsküp'ten öteye göndermiyor.

Dün hava alanına gittik, saat 13.55'te kalkacak THY İstanbul uçağına binmek üzere. Giderken sis çok yoğun değildi ancak yine de kafamda soru işaretleri vardı. Biz check in sırasında beklerken Zurich ve Düsseldorf uçuşları için tabelalarda şu uyarı göründü: Ohrid'e yönlendirildi!

Eyvah demeye kalmadı, 15 dakika sonra İstanbul uçağının akibeti belli oldu: Tiran'a yönlendirildi!

Herkes bekliyor... Sis açarsa uçaklar gelecek, açmazsa iptal edeceğiz derken beklenen oldu ve uçuşlar iptal edildi. Biz de apar topar geri eve... Bugün en azından akllılık yaptık hava alanını aradıkta bize boşuna zahemt etmeyin, bütün uçuşlar iptal dediler.

Bu sis yarın da dağılacağa benzemiyor. Ne varki durumum kritik olmasa, hiç sallamam. Bir gün daha kalıyorum burada ne güzel! Lakin normal koşullarda yarın ameliyat olmam gerekiyorken bu iptaller hiç bana göre değil...

On resimlik bir foto galeri içerisinde bu şekilde çok yavaş ilerleyeceğimin farkındayım ancak bir sonraki resimde ise Déjà vu'nün  bir sır olduğu ve açıklanamadığı söylenmiş. 

Bu sefer uzunca yazmayacağım. Kabaca bir açıklama yapmak gerekirse Déjà vu'nün ne olduğuna dair:

İnsan hafızası genel olarak iki bölümden oluşur. Bunlara birinicil ve ikincil hafıza deniyor. Hafızamızın bu şekilde iki bölümü olmasının sebebi, şu anda yaşıyor olduklarımız ile geçmişte yaşadıklarımızı ayırt edebilmemiz. Genel olarak içinde bulunduğumuz 20-30 saniye sürecinde yaşanan olaylar birincil hafızada tutuluyor ve burada eskiyen hafıza, ikincil hafızaya gönderiliyor ve biz o anı şu an yaşamadığımızın bu şekilde farkına varıyoruz. 

Zaman zaman beynimizde gerçekleşen küçük bir kısa devre sonucu anlık yaşadığımız olaylar direk olarak ikincil hafızaya gönderiliyor. Biz hissiyatımızdan kaynaklı olarak o anda olduğumuzu bildiğimiz halde hafızamız bize aksini söylüyor ve Déjà vu dediğimiz olayı yaşıyoruz.

ntvmsnbc foto galerilerinden birinde, bilimin çözmediği şeyleri ortaya koyuyor. Bunlardan birisi ise şu:

Şimdi irdeleyelim:

   -Birçok insanın gökyüzünde tanımlanamayan uçan cisim gördüğü yadsınamayacak bir gerçek olarak verilmiş ama ben bugüne kadar "tanımlanamayan bir cisim gördüm" (hayatlarının herhangi bir döneminde) diyen görmedim. Cümle eğer "Birçok insanın gökyüzünde tanımlayamadığı uçan cisim gördüğü yadsınamayacak bir gerçek" şeklinde verilseydi anlamlı olabilirdi. Zira mesela, birçok insan yapay uyduların geceleri çıplak gözle gökyüzünde görülebildiğini bilmez ve çok büyük bir çoğunluk bunları UFO olarak yorumlar. Çünkü yapay uydular, gökyüzünde herhangi bir anda, herhangi bir yerde bir anda belirir ve gittikçe parlaklaşır. En yüksek parlaklığa ulaştıktan sonra da sönükleşip gözden kaybolur. Bazen bir tane görebilirken, zaman zaman 5 tanesini yanyana görebilirsiniz. Bu tür uydu geçişleri bir gece boyunca çok sık meydana gelir.

  -Konu hakkındaki tartışmadan bahsedilmiş ancak bilim camiası içerisinde böyle bir tartışma yok. Bu yorumu, "Bilimin çözemedikleri" başlığı altında yazılmış olmasından ötürü yapıyorum zira, bilim camiası ile medya ve ufocular arasında bırakın tartışmayı, savaş var.

  -Uçan objelerin hâlâ tnaımlanamadığı da söylenmiş yazıda ancak bugüne kadar belgelenmiş ve ne olduğu tanımlanamamış bir cisim yok. En azından henüz yok. Dünya'da her gece yüzlerce teleskop optik, x-ışını, gama ışını, radyo, mikrodalga, kızılötesi bölgelerde her gece gökyüzünü gözlemlediği halde bugüne kadar hiçbir gözlemevi tarafından rapor edilmiş tanımlanamayan bir cisim yok.

Sonuca gelirsek efendim, "yok dünya dışı yaşam" diyerek kestirip atan insanlar değiliz biz bilim insanları ancak uzaktan bakıp gördüğümüz serabı göl zannetmiyoruz.

Prag'da 5 Türk

Şaşıran diyalogların çıkış temasına uymasa da benim dahil olduğum şaşırtıcı bir diyalog olunca yazma gereği hissettim. İşin açığı, yazma gereği hissetmekten çok "bunu yazmasam olmazdı."

Gün içinde Almanya'daki kamptan döndük Prag'a. Akşama kadar da tüm günü bizimle birlikte Prag'a geçen arkadaşlarla geçirdik. Yani yorgunluk diz boyu. 

Tüm bu koşuşturmacalı günün ardından kaldığımız hostel'e geri döndük ve saat 23 gibi uykuya koyulduk. Uykuya koyulduk koyulmasına ancak 20-25 dakika sonra koridordan gelen gürültülerle uyku haram oldu. 

Bunun üzerine tuvalete gitmeye karar vermiştim ki, konuşanların yan odada kalmaya gelen 5 Türk genç olduğunu fark ettim.

Aziz: İyi geceler arkadaşlar!!!

Gençler: (hepsi birden şaşırmış bir şekilde) Aaah, nasıl yaa??? Merhaba abi...

Aziz: Merhaba, hayırdır nereden?

Gençler: Denizli...

Aziz: Bak bir de utanmadan hemşehri çıktınız.

Gençler: Yok canım artık! Abi kekleme bizi şimdi...

Aziz: Ben size depdururum da inanmeyozanız nedevem ben? (Denizli Ağzı: Ben size söylüyorum ama inanmıyorsanız ne yapayım?) Denizli'de nereden?

Gençler: Biz Çallıyız abi. Sen?

Aziz: Ben Tavaslıyım.

Gençler: Hadi canım, bizim bir arkadaş daha var o da Tavaslı, aşağı indi şimdi.

Aziz: Yok ya, nereden?

Gençler: Pınarlık'tan

Aziz: Ben Garipköy'denim. Neyse gençler, bizim bugün yol uzundu, size iyi geceler. Yarın görüşürüz o halde...

Gençler: İyi geceler...

Aslında her şeyin başını 4 metrelik teleskop hayali çekiyor... Hayalleri kuran da o, yolculuğu hazırlayıp, planları yapan da...

Ya da, durun durun! Aslında bu astronomi aşkı ve paylaşma arzusu...

15 Ağustos akşamı Denizli'den yola çıktım. Yolculuk bu sefer sadece Kayseri'ye değil, Erciyes Dağı'nın zirvesine yakın 3000 metrelik Aygar tepesi idi. Amaç ise ışık kirliliğinin ne denli olduğunu anlayabilmek için biraz fotoğraf çekmek, biraz gezmek, biraz dağ havası almaktı.

18 Ağustos sabah 11'de Erciyes Üniversitesi'nden başladık yolculuğumuza, bizi 2400 metreye çıkaracak Renault Clio'ya kendimiz dahil 500 kg yükleyerek. (Talas rakım: ~1150 m)

Biz her türlü sorunu beklemekteydik fakat bu 500 kg ağırlık düşündüğümüzden daha fazla sıkıntı açacaktı başımıza ve ilk sürpriz çok geçmeden kendini gösterdi: 2100 metreye geldiğimizde (daha önce arabayı çok zorladığımız için) egzozun boşlukta sallanıyor olduğunu fark ettik...



Tam egzozu yaptık gidiyoruz derken 50 metre kadar ileride büyük sürpriz karşımıza çıktı: Gaz pedalının bağlantısı koptuğu için pedal düşmüştü, bunun da sorumlusu vida yuvalarını kıran karbüratör idi. Bu büyük sürprizden sonra yapacak başka bir şey olmadığı için daha geç olmadan, saat 14.47'de arabanın oradan her birimizin yaklaşık 25 kg olan yüklerini sırtlanıp ayrıldık ve bizi bekleyen 8 km'ye vurduk kendimizi...





Şanslıydık aslında bir konuda çünkü 3,5 km yürüyüşten sonra çıktığımız Sütdonduran Yaylası'ndaki obalardan birinde karşılaştığımız Yaşar Çoban yetişti imdadımıza, rica ettik bizi traktörle bırakması için ve sağ olsun, kırmadı. Biraz soluklandıktan sonra traktörle başladık Sarıgöl'e doğru yolculuğumuza...





Nihayet saat 17 civarında ulaştık Sarıgöl'e. Bu noktadan sonra ne bizim Renault keserdi yolu, ne de traktör. Kendimizi vurduk bu sefer tırmanışa hedef 3000'di. Saat 17.30'da başladık. Lakin biz 2600'e çıktığımızda saat 20.00 olmuştu çoktan. Gece karanlığına kalmadan çadırımızı kurmaya karar verdik (ki çadırı kurmayı karanlıkta bitirdik, sert akşam rüzgarının eşliğinde...)



Çadırı kurar kurmaz ilk iş yemek yedik, planlarımızı yaptık ve tripodlarımızı hazırlayıp fotoğrafları çekeceğimiz alana tripodlarımızı kurduk. İlk 1,5 saat boyunca deneme pozlarımızı aldık. Güzel fotoğraflar çektik, uzun bir süreden sonra güzel bir gökyüzü altında, belki zifiri karanlıkta değil ama zifiri sessizlikte kafa dinledik.

Rüzgardan ötürü başına ağrılar giren bendeniz, uyudu efenim saat 1.30 civarında, en son gözlerimi açtığımda sabah 5 olmuştu. O saatten sonra çadıra balık istifi dizilip saat 10'a kadar uyumaya karar verdik.

Sabah 10'da uyandıktan sonra karar vermemiz gereken ciddi bir nokta vardı: 3000 metreye, yani Aygar tepesine çıkılacak mıydı? Aygar'ın çıkışının bulunduğumuz yere daha dik olması sebebi ile çıkış ve dönüşün toplam 3-4 saat civarında olacak olması, bizi yolumuzdan alıkoyabilirdi. Zira, çadırı da topladıktan sonra saat 11.30 olmuştu ve bizi bekleyen uzun bir yol vardı, ve traktör yoktu... Arabada sorunlar olduğu için erken saatte arabanın yanında olmak çok iyi olurdu çünkü arabaya ulaşmak üzere karanlığa kalacak olsak, bu sefer oradan dönüşümüz de riske girmiş olacaktı.

Aygar'a çıkmaktan vazgeçip, saat 11.40'ta inişe başladık ve verdiğimiz çeşitli molalarla (Sarıgöl'de 1,5 saat yemek ve ihtiyaç molası verdik :D ) saat 16.00'da, 8 km'yi teptikten sonra, nihayet arabanın yanındaydık.



Karpuzumuzu kesip afiyetle yedikten sonra, arabanın sorunlarına yöneldik ve gaz pedalını bağlayan aparatın yerine bir tel parçası yerleştirdikten sonra, bizi aşağıya indirecek hale gelen arabamızın önce yönünü ite kaka aşağıya doğru çevirdik. Sonrasında ise yerine güç bela oturttuğumuz ve sabit durmayan karbüratör ile kaya dolu yollardan geriye döndük.

Tüm bu maceranın en eğlenceli noktalarından biri ise şehir merkezinde son gazla saatte 13 km hızla ilerliyor olmaktı.



Saat 21 sularında nihayet eve dönebilmiştik. Aklanık paklandıktan sonra yataklarımıza kıvrılıp mışıl mışıl bir uykuya daldık.

Yorucuydu, yakıcıydı, az buçuk sorunluyudu lakin, eğlenceliydi ve her bir metresine, her tür yorgunluğuna sonuna kadar değdi...

Herkes yağmurdan kaçarken,

Yağmura inat oradaydık

Herkesten kaçarcasına...

Yağmur dindi,

Bu sefer biz kaçtık

Oturduğumuz bankın

Islanmayan yerlerinden...

Kaçtık,

Yağmurun indirdiği

Sırılsıklam aşkı

Üstümüzde unutarak...

Eylül 2007

(Fotoğraf: hpaoloh)

Evrilmiş insan oğlu yıllar yılı... Bugünlere, kimine göre bir hücreyle başladığı evrim sonucu gelmiş, kimine göre de ilk insanlar Adem ile Havva'dan. Nasıl olduğunun konu ile bir alakası yok. Sonuçta bir yerden gelmişiz ve hepimiz aynı kökenden, aynı kandanız.

Fakat nedense sayımız arttıkça aynı kandan da olsak, karındaş belki baba-oğul dahi olsak birbirimizi katletmekten, birbirimize düşman olmaktan kaçınmamışız. Hatta gün gelmiş ayırmışız kendimizi diğer insanlardan, isimler koymuşuz... Kimimiz Türk olmuşuz, kimimiz Yunan, kimimiz Ermeni. Birbirimizi sınıflamak da yetmemiş diğer sınıflardan atfedilmek hakaret gibi olmuş üzerimize... Kendimiz dışında kalanları da hiç bir zaman beğenmemişiz.

Bunun da aslında elma meselesinden bir farkı yok, kendimizi sınıflandırmak konusunda. Halbuki hepimiz insan evladıyız, hepimiz aynı türün devamlarıyız. Ne var ki atalarımızdan bize aktarılan en kötü özellik olagelmiş kin duygusu. Bu kin o kadar büyümüş ki içimizde, halen birbirimize rahat vermiyoruz, hem de atalarımızın yaptığı hatalardan ötürü tanımadığımız insanlara karşı...

İşte Makedonya gezisi öncesi bu acıklı tabloyu daha derinden gördüm; Yüksek Jeofizik Mühendisi olan Ermeni bir adamın kullandığı taksiye bindiğimde... Arkadaşları yaşadıkları yerleri, evlerini terk etmek zorunda kalmışlar zamanla, okullarını bitirdikten sonra yada henüz bitiremeden. İşte bu adam ısrar etmiş, mühendis olmakla kalmamış üstüne yüksek lisansı da tamamlamış. Belirli süre bir yerlerde çalışmış fakat çok geçmeden etnik kökeninden kaynaklı rahatsızlıklar, baskılar onu taksinin şoför koltuğuna itmiş. Yine de vazgeçmemiş, ve ayrılmamış doğduğu büyüdüğü topraklardan, terk etmemiş evini.

Tarihte ne yaşanmışsa yaşanmış. Günümüzle bağdaştıramam. Bugünlerde yine aynı konu doruğa tırmanıyor. Alt tarafı bir futbol maçı oynanacak olsa da insanlar "Kardeşimin katilleri gelemezler memleketime" nidaları atabiliyorlar. Ne diye peki? Ne için? Atalarının yaptıklarının cezasını o çocuklar çekmek durumunda mı? Kastedilen "hoşgörü" buraya kadar mı?

Bu kin duygusundan ne zaman kurtulmayı düşünüyoruz acaba, ne zaman gerçekten barışın peşine düşmeyi planlıyoruz? Ya da ne zaman hep söylediğimiz gibi çocuklarımıza güzel yarınlar bırakmak için çabalayacağız?

Ben bu sorular arasında sıkışıp kalıyorum, sonra hayatım daralıyor, nefes alamıyorum, boğuluyorum. Güzel bir geleceğin yok olduğu her bir günü geride bıraktıkça ben biraz daha yok oluyorum...

(Hazır cevap: "Onlar yapıyorsa biz de yaparız!", "Onlar şöyle böyle yapacak da biz bağrımızı mı açacağız?!"... Unutmayın ki kıyas hiçbir zaman barışı getirmedi bu dünyaya, sadece nefreti yaydı, kan döktü...)


(Fotoğraf: fotograf.yazidunyasi.com)